De zaak Jonathan King - Revision history

Admin at 19:01, 20 March 2019

2019-03-20T19:01:41Z

← Older revision		Revision as of 19:01, 20 March 2019
Line 71:		Line 71:
	[[Category:Samantha Fox‏‎]]		[[Category:Samantha Fox‏‎]]
	[[Category:Oscar Wilde]]		[[Category:Oscar Wilde]]
	[[Category:~~Lord~~ Alfred Douglas]]		[[Category:Alfred Douglas]]
	[[Category:Jon Ronson]]		[[Category:Jon Ronson]]
	[[Category:Mick Jagger]]		[[Category:Mick Jagger]]

Admin at 16:24, 29 January 2015

2015-01-29T16:24:42Z

← Older revision		Revision as of 16:24, 29 January 2015
Line 5:		Line 5:
	Elke popliefhebber is ervan op de hoogte dat er in het verleden nogal wat schandalen rond popsterren zijn geweest. Niet voor niets gaat de term 'seks, drugs en rock 'n roll' op voor een behoorlijk deel van de popindustrie. Een Engelsman die een belangrijke rol in de pophistorie heeft gespeeld is Jonathan King, geboren op 6 december 1944. Voordat hij naar de universiteit van Cambridge ging, bezocht hij hetzelfde deftige internaat als twee latere leden van de groep Genesis: Charterhouse. Als student maakte hij in 1965 de hitsingle 'Everone's Gone to the Moon' , waarna hij onder diverse pseudoniemen succesvolle platen opnam, o.a. <i>Johnny Reggae</i>' als The Piglets. Hij was ook werkzaam als producer en had een eigen muziekuitgeverij, waarbij Genesis (een naam die hij voor de groep had bedacht) onder contract kwam. Ook voor de groep 10CC, waarvan King in 1972 de single '<i>Donna</i>' uitbracht, verzon hij de naam. Later zou hij ook de debuutsingle van de jongensgroep The Bay City Rollers, '<i>Keep on dancing</i>', produceren. Verder was Jonathan King actief als oprichter van een tijdschrift over de popindustrie en als presentator van een belangrijk muziekprogramma. In 1997 was hij de man achter het winnende liedje van het Eurovisiesongfestival, '<i>Love shine a light</i>'. Hij zou in totaal 40 miljoen platen verkopen. Op 24 november 2000 werd JK beschuldigd van drie gevallen van seksueel misbruik van kinderen, daterend uit 1968. Als gevolg van de publiciteit die er aan zijn arrestatie werd gegeven meldden zich een tiental andere jongens (nu mannen) om de politie te vertellen dat King ook hen had misbruikt, in de jaren zeventig en tachtig. Sommigen zeiden dat hij hen oppikte in de Walton Hop, een disco in Walton-on-Thames, die werd gerund door zijn vriend Deniz Corday. Anderen zeiden dat hij tijdens het cruisen in zijn Rolls-Royce door Londen naast hen stopte en vroeg waarom ze zo laat buiten waren en of ze wisten wie hij was. Hij was Jonathan King! Wilden ze een lift? Hij vertelde de jongens dat hij een marktonderzoek leidde naar de smaak van jonge mensen. Hielden ze van zijn muziek? Zijn t.v.-shows? Waren ze fans van Entertainment USA, zijn serie bij BBC2? Hij vroeg hun een vragenlijst in te vullen - door hem geschreven - met de bedoeling een ranglijst te maken van hun hobby's. Auto? Muziek? Familie en vrienden? Seks? "Is dat zo?" zei Jonathan dan tegen hen. "Staat seks maar op nummer twee?" En zo praatten ze dan gewoonlijk verder over seks. Soms nam hij hen mee naar zijn huis in Bayswater, met het toilet vol spiegels en de achteloos over de koffietafel verspreide foto's van naakte vrouwen. Soms nam hij hen mee naar parkeergarages of naar de bossen bij de Walton Hop. Hij liet hun foto's zien van naakte Colombiaanse stewardessen en van Sam Fox (een sexy Britse zangeres, o.a. bekend van hits als '<i>Touch me (I want your body)</i>' uit 1986). Hij zou, zei hij, kunnen regelen dat ze seks hadden met de vrouwen op de foto's. (Sam Fox wist daar niets van). Soms zou er tussen de stapel foto's van naakte vrouwen die hij aan de jongens gaf een naaktfoto van hemzelf gezeten hebben. "O!" zou hij dan een beetje blozend gezegd hebben. "Sorry. Het was niet de bedoeling dat je die van mij zou zien!" (Toen de politie Kings huis doorzocht, vond ze volgens eigen zeggen 10 koffers, elk volgepropt met zijn verleidingspakket - zijn vragenlijsten en foto's van Sam Fox en naaktfoto's van hemzelf - allemaal gepakt en klaar voor het moment dat hij de behoefte voelde om in zijn Rolls-Royce te stappen en rond te gaan rijden). Hij vertelde de jongens dat het o.k.was als ze wilden masturberen. En vanaf dat moment plachten de dingen zich verder te ontwikkelen. Sommige van de jongens rapporteerden dat zijn hele lichaam begon te beven als hij naast hen in de Rolls-Royce zat. En dan 'ging hij ervoor', zoals een jongen dat uitdrukte. Geen van de jongens zei dat hij zich aan hen opdrong. Ze zeiden allemaal dat ze daar gewoon zaten, onderworpen aan het gezag dat hij door zijn roem uitoefende. De jongens zeiden allemaal dat ze voor hun hele leven emotionele littekens aan JK hadden overgehouden, hoewel ze bijna allemaal vele malen terugkeerden en slachtoffer van nog meer aanrandingen werden.		Elke popliefhebber is ervan op de hoogte dat er in het verleden nogal wat schandalen rond popsterren zijn geweest. Niet voor niets gaat de term 'seks, drugs en rock 'n roll' op voor een behoorlijk deel van de popindustrie. Een Engelsman die een belangrijke rol in de pophistorie heeft gespeeld is Jonathan King, geboren op 6 december 1944. Voordat hij naar de universiteit van Cambridge ging, bezocht hij hetzelfde deftige internaat als twee latere leden van de groep Genesis: Charterhouse. Als student maakte hij in 1965 de hitsingle 'Everone's Gone to the Moon' , waarna hij onder diverse pseudoniemen succesvolle platen opnam, o.a. <i>Johnny Reggae</i>' als The Piglets. Hij was ook werkzaam als producer en had een eigen muziekuitgeverij, waarbij Genesis (een naam die hij voor de groep had bedacht) onder contract kwam. Ook voor de groep 10CC, waarvan King in 1972 de single '<i>Donna</i>' uitbracht, verzon hij de naam. Later zou hij ook de debuutsingle van de jongensgroep The Bay City Rollers, '<i>Keep on dancing</i>', produceren. Verder was Jonathan King actief als oprichter van een tijdschrift over de popindustrie en als presentator van een belangrijk muziekprogramma. In 1997 was hij de man achter het winnende liedje van het Eurovisiesongfestival, '<i>Love shine a light</i>'. Hij zou in totaal 40 miljoen platen verkopen. Op 24 november 2000 werd JK beschuldigd van drie gevallen van seksueel misbruik van kinderen, daterend uit 1968. Als gevolg van de publiciteit die er aan zijn arrestatie werd gegeven meldden zich een tiental andere jongens (nu mannen) om de politie te vertellen dat King ook hen had misbruikt, in de jaren zeventig en tachtig. Sommigen zeiden dat hij hen oppikte in de Walton Hop, een disco in Walton-on-Thames, die werd gerund door zijn vriend Deniz Corday. Anderen zeiden dat hij tijdens het cruisen in zijn Rolls-Royce door Londen naast hen stopte en vroeg waarom ze zo laat buiten waren en of ze wisten wie hij was. Hij was Jonathan King! Wilden ze een lift? Hij vertelde de jongens dat hij een marktonderzoek leidde naar de smaak van jonge mensen. Hielden ze van zijn muziek? Zijn t.v.-shows? Waren ze fans van Entertainment USA, zijn serie bij BBC2? Hij vroeg hun een vragenlijst in te vullen - door hem geschreven - met de bedoeling een ranglijst te maken van hun hobby's. Auto? Muziek? Familie en vrienden? Seks? "Is dat zo?" zei Jonathan dan tegen hen. "Staat seks maar op nummer twee?" En zo praatten ze dan gewoonlijk verder over seks. Soms nam hij hen mee naar zijn huis in Bayswater, met het toilet vol spiegels en de achteloos over de koffietafel verspreide foto's van naakte vrouwen. Soms nam hij hen mee naar parkeergarages of naar de bossen bij de Walton Hop. Hij liet hun foto's zien van naakte Colombiaanse stewardessen en van Sam Fox (een sexy Britse zangeres, o.a. bekend van hits als '<i>Touch me (I want your body)</i>' uit 1986). Hij zou, zei hij, kunnen regelen dat ze seks hadden met de vrouwen op de foto's. (Sam Fox wist daar niets van). Soms zou er tussen de stapel foto's van naakte vrouwen die hij aan de jongens gaf een naaktfoto van hemzelf gezeten hebben. "O!" zou hij dan een beetje blozend gezegd hebben. "Sorry. Het was niet de bedoeling dat je die van mij zou zien!" (Toen de politie Kings huis doorzocht, vond ze volgens eigen zeggen 10 koffers, elk volgepropt met zijn verleidingspakket - zijn vragenlijsten en foto's van Sam Fox en naaktfoto's van hemzelf - allemaal gepakt en klaar voor het moment dat hij de behoefte voelde om in zijn Rolls-Royce te stappen en rond te gaan rijden). Hij vertelde de jongens dat het o.k.was als ze wilden masturberen. En vanaf dat moment plachten de dingen zich verder te ontwikkelen. Sommige van de jongens rapporteerden dat zijn hele lichaam begon te beven als hij naast hen in de Rolls-Royce zat. En dan 'ging hij ervoor', zoals een jongen dat uitdrukte. Geen van de jongens zei dat hij zich aan hen opdrong. Ze zeiden allemaal dat ze daar gewoon zaten, onderworpen aan het gezag dat hij door zijn roem uitoefende. De jongens zeiden allemaal dat ze voor hun hele leven emotionele littekens aan JK hadden overgehouden, hoewel ze bijna allemaal vele malen terugkeerden en slachtoffer van nog meer aanrandingen werden.

	<h2>1. Het ~~procesS~~</h2>		<h2>1. Het proces</h2>

	10 september 2001. Het proces tegen JK vindt plaats in de rechtbank Old Bailey, waar zo'n honderd jaar geleden Oscar Wilde, de beroemde Engelse schrijver, terechtstond wegens zijn homoseksuele relatie met Lord Alfred Douglas. Er zijn zes aanklachten die betrekking hebben op de jaren tussen 1982 en 1987, één betreffende sodomie (= anale penetratie), één poging tot sodomie en vier aanrandingen van jongens van 14 en 15 jaar. Er zijn hier vandaag een stuk of vijf journalisten die de zaak verslaan onder wie Jon Ronson van de krant The Guardian met wie JK een goede verstandhouding heeft. Ze emailen met elkaar tijdens de duur van het proces. De verdediging voert aan dat de politie de klachten over het toebrengen van emotionele schade actief heeft aangemoedigd toen ze de slachtoffers ondervroegen, omdat er, zonder dat, alleen nog wat seks van jaren geleden overbleef. En hoe kan die schade worden gemeten, vooral in dit ik-tijdperk waarin de hele wereld voor altijd in haar kindertijd lijkt te graven naar aanwijzingen waarom ze zich zo slecht heeft ontwikkeld. "Jonathan King", is het eerste wat David Jeremy, de advocaat van de eisende partijen, tegen de jury opmerkt, "heeft de jeugd door middel van zijn roem geëxploiteerd". Jonathan vraagt in een email aan Ronson of deze het eerlijk zou vinden als bijvoorbeeld Mick Jagger vandaag werd gearresteerd, omdat hij in 1970 seks had gehad met een 15-jarig meisje. Ronson was het met hem eens dat dat niet eerlijk zou zijn. Later zeiden enkele slachtoffers voor de rechtbank dat JK een trucje had om ze zich bijzonder te laten voelen, alsof ze alles zouden kunnen doen, alsof ze het helemaal zouden gaan maken in de showbusiness zolang ze maar bij hem bleven (en niemand vertelden wat er was gebeurd). Volgens Ronson zinspeelde King met zijn vergelijking met Jagger op de homofobie die zich in de kern van de zaak zou bevinden, maar lag het werkelijke contrast op een esthetisch vlak. Want Mick Jagger (of Bill Wyman) zouden het niet nodig hebben gehad om te doen alsof ze een marktonderzoek deden naar de smaak van jonge mensen. Hij zou het niet nodig hebben gehad om hun seks met Colombiaanse stewardessen te beloven. Maar JK, met zijn geringe aantrekkingskracht (hij had een scherpe neus, een grote, zwarte bril en een scheve grijns) had het wèl nodig.<br>		10 september 2001. Het proces tegen JK vindt plaats in de rechtbank Old Bailey, waar zo'n honderd jaar geleden Oscar Wilde, de beroemde Engelse schrijver, terechtstond wegens zijn homoseksuele relatie met Lord Alfred Douglas. Er zijn zes aanklachten die betrekking hebben op de jaren tussen 1982 en 1987, één betreffende sodomie (= anale penetratie), één poging tot sodomie en vier aanrandingen van jongens van 14 en 15 jaar. Er zijn hier vandaag een stuk of vijf journalisten die de zaak verslaan onder wie Jon Ronson van de krant The Guardian met wie JK een goede verstandhouding heeft. Ze emailen met elkaar tijdens de duur van het proces. De verdediging voert aan dat de politie de klachten over het toebrengen van emotionele schade actief heeft aangemoedigd toen ze de slachtoffers ondervroegen, omdat er, zonder dat, alleen nog wat seks van jaren geleden overbleef. En hoe kan die schade worden gemeten, vooral in dit ik-tijdperk waarin de hele wereld voor altijd in haar kindertijd lijkt te graven naar aanwijzingen waarom ze zich zo slecht heeft ontwikkeld. "Jonathan King", is het eerste wat David Jeremy, de advocaat van de eisende partijen, tegen de jury opmerkt, "heeft de jeugd door middel van zijn roem geëxploiteerd". Jonathan vraagt in een email aan Ronson of deze het eerlijk zou vinden als bijvoorbeeld Mick Jagger vandaag werd gearresteerd, omdat hij in 1970 seks had gehad met een 15-jarig meisje. Ronson was het met hem eens dat dat niet eerlijk zou zijn. Later zeiden enkele slachtoffers voor de rechtbank dat JK een trucje had om ze zich bijzonder te laten voelen, alsof ze alles zouden kunnen doen, alsof ze het helemaal zouden gaan maken in de showbusiness zolang ze maar bij hem bleven (en niemand vertelden wat er was gebeurd). Volgens Ronson zinspeelde King met zijn vergelijking met Jagger op de homofobie die zich in de kern van de zaak zou bevinden, maar lag het werkelijke contrast op een esthetisch vlak. Want Mick Jagger (of Bill Wyman) zouden het niet nodig hebben gehad om te doen alsof ze een marktonderzoek deden naar de smaak van jonge mensen. Hij zou het niet nodig hebben gehad om hun seks met Colombiaanse stewardessen te beloven. Maar JK, met zijn geringe aantrekkingskracht (hij had een scherpe neus, een grote, zwarte bril en een scheve grijns) had het wèl nodig.<br>

Admin: Undo revision 26707 by Admin (talk)

2015-01-29T16:24:16Z

Undo revision 26707 by Admin (talk)

← Older revision		Revision as of 16:24, 29 January 2015
Line 5:		Line 5:
	Elke popliefhebber is ervan op de hoogte dat er in het verleden nogal wat schandalen rond popsterren zijn geweest. Niet voor niets gaat de term 'seks, drugs en rock 'n roll' op voor een behoorlijk deel van de popindustrie. Een Engelsman die een belangrijke rol in de pophistorie heeft gespeeld is Jonathan King, geboren op 6 december 1944. Voordat hij naar de universiteit van Cambridge ging, bezocht hij hetzelfde deftige internaat als twee latere leden van de groep Genesis: Charterhouse. Als student maakte hij in 1965 de hitsingle 'Everone's Gone to the Moon' , waarna hij onder diverse pseudoniemen succesvolle platen opnam, o.a. <i>Johnny Reggae</i>' als The Piglets. Hij was ook werkzaam als producer en had een eigen muziekuitgeverij, waarbij Genesis (een naam die hij voor de groep had bedacht) onder contract kwam. Ook voor de groep 10CC, waarvan King in 1972 de single '<i>Donna</i>' uitbracht, verzon hij de naam. Later zou hij ook de debuutsingle van de jongensgroep The Bay City Rollers, '<i>Keep on dancing</i>', produceren. Verder was Jonathan King actief als oprichter van een tijdschrift over de popindustrie en als presentator van een belangrijk muziekprogramma. In 1997 was hij de man achter het winnende liedje van het Eurovisiesongfestival, '<i>Love shine a light</i>'. Hij zou in totaal 40 miljoen platen verkopen. Op 24 november 2000 werd JK beschuldigd van drie gevallen van seksueel misbruik van kinderen, daterend uit 1968. Als gevolg van de publiciteit die er aan zijn arrestatie werd gegeven meldden zich een tiental andere jongens (nu mannen) om de politie te vertellen dat King ook hen had misbruikt, in de jaren zeventig en tachtig. Sommigen zeiden dat hij hen oppikte in de Walton Hop, een disco in Walton-on-Thames, die werd gerund door zijn vriend Deniz Corday. Anderen zeiden dat hij tijdens het cruisen in zijn Rolls-Royce door Londen naast hen stopte en vroeg waarom ze zo laat buiten waren en of ze wisten wie hij was. Hij was Jonathan King! Wilden ze een lift? Hij vertelde de jongens dat hij een marktonderzoek leidde naar de smaak van jonge mensen. Hielden ze van zijn muziek? Zijn t.v.-shows? Waren ze fans van Entertainment USA, zijn serie bij BBC2? Hij vroeg hun een vragenlijst in te vullen - door hem geschreven - met de bedoeling een ranglijst te maken van hun hobby's. Auto? Muziek? Familie en vrienden? Seks? "Is dat zo?" zei Jonathan dan tegen hen. "Staat seks maar op nummer twee?" En zo praatten ze dan gewoonlijk verder over seks. Soms nam hij hen mee naar zijn huis in Bayswater, met het toilet vol spiegels en de achteloos over de koffietafel verspreide foto's van naakte vrouwen. Soms nam hij hen mee naar parkeergarages of naar de bossen bij de Walton Hop. Hij liet hun foto's zien van naakte Colombiaanse stewardessen en van Sam Fox (een sexy Britse zangeres, o.a. bekend van hits als '<i>Touch me (I want your body)</i>' uit 1986). Hij zou, zei hij, kunnen regelen dat ze seks hadden met de vrouwen op de foto's. (Sam Fox wist daar niets van). Soms zou er tussen de stapel foto's van naakte vrouwen die hij aan de jongens gaf een naaktfoto van hemzelf gezeten hebben. "O!" zou hij dan een beetje blozend gezegd hebben. "Sorry. Het was niet de bedoeling dat je die van mij zou zien!" (Toen de politie Kings huis doorzocht, vond ze volgens eigen zeggen 10 koffers, elk volgepropt met zijn verleidingspakket - zijn vragenlijsten en foto's van Sam Fox en naaktfoto's van hemzelf - allemaal gepakt en klaar voor het moment dat hij de behoefte voelde om in zijn Rolls-Royce te stappen en rond te gaan rijden). Hij vertelde de jongens dat het o.k.was als ze wilden masturberen. En vanaf dat moment plachten de dingen zich verder te ontwikkelen. Sommige van de jongens rapporteerden dat zijn hele lichaam begon te beven als hij naast hen in de Rolls-Royce zat. En dan 'ging hij ervoor', zoals een jongen dat uitdrukte. Geen van de jongens zei dat hij zich aan hen opdrong. Ze zeiden allemaal dat ze daar gewoon zaten, onderworpen aan het gezag dat hij door zijn roem uitoefende. De jongens zeiden allemaal dat ze voor hun hele leven emotionele littekens aan JK hadden overgehouden, hoewel ze bijna allemaal vele malen terugkeerden en slachtoffer van nog meer aanrandingen werden.		Elke popliefhebber is ervan op de hoogte dat er in het verleden nogal wat schandalen rond popsterren zijn geweest. Niet voor niets gaat de term 'seks, drugs en rock 'n roll' op voor een behoorlijk deel van de popindustrie. Een Engelsman die een belangrijke rol in de pophistorie heeft gespeeld is Jonathan King, geboren op 6 december 1944. Voordat hij naar de universiteit van Cambridge ging, bezocht hij hetzelfde deftige internaat als twee latere leden van de groep Genesis: Charterhouse. Als student maakte hij in 1965 de hitsingle 'Everone's Gone to the Moon' , waarna hij onder diverse pseudoniemen succesvolle platen opnam, o.a. <i>Johnny Reggae</i>' als The Piglets. Hij was ook werkzaam als producer en had een eigen muziekuitgeverij, waarbij Genesis (een naam die hij voor de groep had bedacht) onder contract kwam. Ook voor de groep 10CC, waarvan King in 1972 de single '<i>Donna</i>' uitbracht, verzon hij de naam. Later zou hij ook de debuutsingle van de jongensgroep The Bay City Rollers, '<i>Keep on dancing</i>', produceren. Verder was Jonathan King actief als oprichter van een tijdschrift over de popindustrie en als presentator van een belangrijk muziekprogramma. In 1997 was hij de man achter het winnende liedje van het Eurovisiesongfestival, '<i>Love shine a light</i>'. Hij zou in totaal 40 miljoen platen verkopen. Op 24 november 2000 werd JK beschuldigd van drie gevallen van seksueel misbruik van kinderen, daterend uit 1968. Als gevolg van de publiciteit die er aan zijn arrestatie werd gegeven meldden zich een tiental andere jongens (nu mannen) om de politie te vertellen dat King ook hen had misbruikt, in de jaren zeventig en tachtig. Sommigen zeiden dat hij hen oppikte in de Walton Hop, een disco in Walton-on-Thames, die werd gerund door zijn vriend Deniz Corday. Anderen zeiden dat hij tijdens het cruisen in zijn Rolls-Royce door Londen naast hen stopte en vroeg waarom ze zo laat buiten waren en of ze wisten wie hij was. Hij was Jonathan King! Wilden ze een lift? Hij vertelde de jongens dat hij een marktonderzoek leidde naar de smaak van jonge mensen. Hielden ze van zijn muziek? Zijn t.v.-shows? Waren ze fans van Entertainment USA, zijn serie bij BBC2? Hij vroeg hun een vragenlijst in te vullen - door hem geschreven - met de bedoeling een ranglijst te maken van hun hobby's. Auto? Muziek? Familie en vrienden? Seks? "Is dat zo?" zei Jonathan dan tegen hen. "Staat seks maar op nummer twee?" En zo praatten ze dan gewoonlijk verder over seks. Soms nam hij hen mee naar zijn huis in Bayswater, met het toilet vol spiegels en de achteloos over de koffietafel verspreide foto's van naakte vrouwen. Soms nam hij hen mee naar parkeergarages of naar de bossen bij de Walton Hop. Hij liet hun foto's zien van naakte Colombiaanse stewardessen en van Sam Fox (een sexy Britse zangeres, o.a. bekend van hits als '<i>Touch me (I want your body)</i>' uit 1986). Hij zou, zei hij, kunnen regelen dat ze seks hadden met de vrouwen op de foto's. (Sam Fox wist daar niets van). Soms zou er tussen de stapel foto's van naakte vrouwen die hij aan de jongens gaf een naaktfoto van hemzelf gezeten hebben. "O!" zou hij dan een beetje blozend gezegd hebben. "Sorry. Het was niet de bedoeling dat je die van mij zou zien!" (Toen de politie Kings huis doorzocht, vond ze volgens eigen zeggen 10 koffers, elk volgepropt met zijn verleidingspakket - zijn vragenlijsten en foto's van Sam Fox en naaktfoto's van hemzelf - allemaal gepakt en klaar voor het moment dat hij de behoefte voelde om in zijn Rolls-Royce te stappen en rond te gaan rijden). Hij vertelde de jongens dat het o.k.was als ze wilden masturberen. En vanaf dat moment plachten de dingen zich verder te ontwikkelen. Sommige van de jongens rapporteerden dat zijn hele lichaam begon te beven als hij naast hen in de Rolls-Royce zat. En dan 'ging hij ervoor', zoals een jongen dat uitdrukte. Geen van de jongens zei dat hij zich aan hen opdrong. Ze zeiden allemaal dat ze daar gewoon zaten, onderworpen aan het gezag dat hij door zijn roem uitoefende. De jongens zeiden allemaal dat ze voor hun hele leven emotionele littekens aan JK hadden overgehouden, hoewel ze bijna allemaal vele malen terugkeerden en slachtoffer van nog meer aanrandingen werden.

	<h2>1. Het ~~proces~~</h2>		<h2>1. Het procesS</h2>

	10 september 2001. Het proces tegen JK vindt plaats in de rechtbank Old Bailey, waar zo'n honderd jaar geleden Oscar Wilde, de beroemde Engelse schrijver, terechtstond wegens zijn homoseksuele relatie met Lord Alfred Douglas. Er zijn zes aanklachten die betrekking hebben op de jaren tussen 1982 en 1987, één betreffende sodomie (= anale penetratie), één poging tot sodomie en vier aanrandingen van jongens van 14 en 15 jaar. Er zijn hier vandaag een stuk of vijf journalisten die de zaak verslaan onder wie Jon Ronson van de krant The Guardian met wie JK een goede verstandhouding heeft. Ze emailen met elkaar tijdens de duur van het proces. De verdediging voert aan dat de politie de klachten over het toebrengen van emotionele schade actief heeft aangemoedigd toen ze de slachtoffers ondervroegen, omdat er, zonder dat, alleen nog wat seks van jaren geleden overbleef. En hoe kan die schade worden gemeten, vooral in dit ik-tijdperk waarin de hele wereld voor altijd in haar kindertijd lijkt te graven naar aanwijzingen waarom ze zich zo slecht heeft ontwikkeld. "Jonathan King", is het eerste wat David Jeremy, de advocaat van de eisende partijen, tegen de jury opmerkt, "heeft de jeugd door middel van zijn roem geëxploiteerd". Jonathan vraagt in een email aan Ronson of deze het eerlijk zou vinden als bijvoorbeeld Mick Jagger vandaag werd gearresteerd, omdat hij in 1970 seks had gehad met een 15-jarig meisje. Ronson was het met hem eens dat dat niet eerlijk zou zijn. Later zeiden enkele slachtoffers voor de rechtbank dat JK een trucje had om ze zich bijzonder te laten voelen, alsof ze alles zouden kunnen doen, alsof ze het helemaal zouden gaan maken in de showbusiness zolang ze maar bij hem bleven (en niemand vertelden wat er was gebeurd). Volgens Ronson zinspeelde King met zijn vergelijking met Jagger op de homofobie die zich in de kern van de zaak zou bevinden, maar lag het werkelijke contrast op een esthetisch vlak. Want Mick Jagger (of Bill Wyman) zouden het niet nodig hebben gehad om te doen alsof ze een marktonderzoek deden naar de smaak van jonge mensen. Hij zou het niet nodig hebben gehad om hun seks met Colombiaanse stewardessen te beloven. Maar JK, met zijn geringe aantrekkingskracht (hij had een scherpe neus, een grote, zwarte bril en een scheve grijns) had het wèl nodig.<br>		10 september 2001. Het proces tegen JK vindt plaats in de rechtbank Old Bailey, waar zo'n honderd jaar geleden Oscar Wilde, de beroemde Engelse schrijver, terechtstond wegens zijn homoseksuele relatie met Lord Alfred Douglas. Er zijn zes aanklachten die betrekking hebben op de jaren tussen 1982 en 1987, één betreffende sodomie (= anale penetratie), één poging tot sodomie en vier aanrandingen van jongens van 14 en 15 jaar. Er zijn hier vandaag een stuk of vijf journalisten die de zaak verslaan onder wie Jon Ronson van de krant The Guardian met wie JK een goede verstandhouding heeft. Ze emailen met elkaar tijdens de duur van het proces. De verdediging voert aan dat de politie de klachten over het toebrengen van emotionele schade actief heeft aangemoedigd toen ze de slachtoffers ondervroegen, omdat er, zonder dat, alleen nog wat seks van jaren geleden overbleef. En hoe kan die schade worden gemeten, vooral in dit ik-tijdperk waarin de hele wereld voor altijd in haar kindertijd lijkt te graven naar aanwijzingen waarom ze zich zo slecht heeft ontwikkeld. "Jonathan King", is het eerste wat David Jeremy, de advocaat van de eisende partijen, tegen de jury opmerkt, "heeft de jeugd door middel van zijn roem geëxploiteerd". Jonathan vraagt in een email aan Ronson of deze het eerlijk zou vinden als bijvoorbeeld Mick Jagger vandaag werd gearresteerd, omdat hij in 1970 seks had gehad met een 15-jarig meisje. Ronson was het met hem eens dat dat niet eerlijk zou zijn. Later zeiden enkele slachtoffers voor de rechtbank dat JK een trucje had om ze zich bijzonder te laten voelen, alsof ze alles zouden kunnen doen, alsof ze het helemaal zouden gaan maken in de showbusiness zolang ze maar bij hem bleven (en niemand vertelden wat er was gebeurd). Volgens Ronson zinspeelde King met zijn vergelijking met Jagger op de homofobie die zich in de kern van de zaak zou bevinden, maar lag het werkelijke contrast op een esthetisch vlak. Want Mick Jagger (of Bill Wyman) zouden het niet nodig hebben gehad om te doen alsof ze een marktonderzoek deden naar de smaak van jonge mensen. Hij zou het niet nodig hebben gehad om hun seks met Colombiaanse stewardessen te beloven. Maar JK, met zijn geringe aantrekkingskracht (hij had een scherpe neus, een grote, zwarte bril en een scheve grijns) had het wèl nodig.<br>
Line 79:		Line 79:
	[[Category:Jimmy Pursey]]		[[Category:Jimmy Pursey]]
	[[Category:Jaren 1970]]		[[Category:Jaren 1970]]
			[[Category:Jaren 1960]]
	[[Category:Frankie Goes to Hollywood]]		[[Category:Frankie Goes to Hollywood]]
	[[Category:The Beatles]]		[[Category:The Beatles]]
Line 92:		Line 93:
	[[Category:Max Clifford]]		[[Category:Max Clifford]]
	[[Category:Tony Martin]]		[[Category:Tony Martin]]
			[[Category:Edie Sedgewick]]
			[[Category:Eurovision Song Contest]]
			[[Category:Eurovisiesongfestival]]
			[[Category:DJ's]]
			[[Category:Criminal Compensation Board]]
			[[Category:Vrijheid]]
			[[Category:Hypocrisie‏‎]]
			[[Category:David Jeremy]]
			[[Category:Sham 69]]

Admin at 16:23, 29 January 2015

2015-01-29T16:23:24Z

← Older revision		Revision as of 16:23, 29 January 2015
Line 5:		Line 5:
	Elke popliefhebber is ervan op de hoogte dat er in het verleden nogal wat schandalen rond popsterren zijn geweest. Niet voor niets gaat de term 'seks, drugs en rock 'n roll' op voor een behoorlijk deel van de popindustrie. Een Engelsman die een belangrijke rol in de pophistorie heeft gespeeld is Jonathan King, geboren op 6 december 1944. Voordat hij naar de universiteit van Cambridge ging, bezocht hij hetzelfde deftige internaat als twee latere leden van de groep Genesis: Charterhouse. Als student maakte hij in 1965 de hitsingle 'Everone's Gone to the Moon' , waarna hij onder diverse pseudoniemen succesvolle platen opnam, o.a. <i>Johnny Reggae</i>' als The Piglets. Hij was ook werkzaam als producer en had een eigen muziekuitgeverij, waarbij Genesis (een naam die hij voor de groep had bedacht) onder contract kwam. Ook voor de groep 10CC, waarvan King in 1972 de single '<i>Donna</i>' uitbracht, verzon hij de naam. Later zou hij ook de debuutsingle van de jongensgroep The Bay City Rollers, '<i>Keep on dancing</i>', produceren. Verder was Jonathan King actief als oprichter van een tijdschrift over de popindustrie en als presentator van een belangrijk muziekprogramma. In 1997 was hij de man achter het winnende liedje van het Eurovisiesongfestival, '<i>Love shine a light</i>'. Hij zou in totaal 40 miljoen platen verkopen. Op 24 november 2000 werd JK beschuldigd van drie gevallen van seksueel misbruik van kinderen, daterend uit 1968. Als gevolg van de publiciteit die er aan zijn arrestatie werd gegeven meldden zich een tiental andere jongens (nu mannen) om de politie te vertellen dat King ook hen had misbruikt, in de jaren zeventig en tachtig. Sommigen zeiden dat hij hen oppikte in de Walton Hop, een disco in Walton-on-Thames, die werd gerund door zijn vriend Deniz Corday. Anderen zeiden dat hij tijdens het cruisen in zijn Rolls-Royce door Londen naast hen stopte en vroeg waarom ze zo laat buiten waren en of ze wisten wie hij was. Hij was Jonathan King! Wilden ze een lift? Hij vertelde de jongens dat hij een marktonderzoek leidde naar de smaak van jonge mensen. Hielden ze van zijn muziek? Zijn t.v.-shows? Waren ze fans van Entertainment USA, zijn serie bij BBC2? Hij vroeg hun een vragenlijst in te vullen - door hem geschreven - met de bedoeling een ranglijst te maken van hun hobby's. Auto? Muziek? Familie en vrienden? Seks? "Is dat zo?" zei Jonathan dan tegen hen. "Staat seks maar op nummer twee?" En zo praatten ze dan gewoonlijk verder over seks. Soms nam hij hen mee naar zijn huis in Bayswater, met het toilet vol spiegels en de achteloos over de koffietafel verspreide foto's van naakte vrouwen. Soms nam hij hen mee naar parkeergarages of naar de bossen bij de Walton Hop. Hij liet hun foto's zien van naakte Colombiaanse stewardessen en van Sam Fox (een sexy Britse zangeres, o.a. bekend van hits als '<i>Touch me (I want your body)</i>' uit 1986). Hij zou, zei hij, kunnen regelen dat ze seks hadden met de vrouwen op de foto's. (Sam Fox wist daar niets van). Soms zou er tussen de stapel foto's van naakte vrouwen die hij aan de jongens gaf een naaktfoto van hemzelf gezeten hebben. "O!" zou hij dan een beetje blozend gezegd hebben. "Sorry. Het was niet de bedoeling dat je die van mij zou zien!" (Toen de politie Kings huis doorzocht, vond ze volgens eigen zeggen 10 koffers, elk volgepropt met zijn verleidingspakket - zijn vragenlijsten en foto's van Sam Fox en naaktfoto's van hemzelf - allemaal gepakt en klaar voor het moment dat hij de behoefte voelde om in zijn Rolls-Royce te stappen en rond te gaan rijden). Hij vertelde de jongens dat het o.k.was als ze wilden masturberen. En vanaf dat moment plachten de dingen zich verder te ontwikkelen. Sommige van de jongens rapporteerden dat zijn hele lichaam begon te beven als hij naast hen in de Rolls-Royce zat. En dan 'ging hij ervoor', zoals een jongen dat uitdrukte. Geen van de jongens zei dat hij zich aan hen opdrong. Ze zeiden allemaal dat ze daar gewoon zaten, onderworpen aan het gezag dat hij door zijn roem uitoefende. De jongens zeiden allemaal dat ze voor hun hele leven emotionele littekens aan JK hadden overgehouden, hoewel ze bijna allemaal vele malen terugkeerden en slachtoffer van nog meer aanrandingen werden.		Elke popliefhebber is ervan op de hoogte dat er in het verleden nogal wat schandalen rond popsterren zijn geweest. Niet voor niets gaat de term 'seks, drugs en rock 'n roll' op voor een behoorlijk deel van de popindustrie. Een Engelsman die een belangrijke rol in de pophistorie heeft gespeeld is Jonathan King, geboren op 6 december 1944. Voordat hij naar de universiteit van Cambridge ging, bezocht hij hetzelfde deftige internaat als twee latere leden van de groep Genesis: Charterhouse. Als student maakte hij in 1965 de hitsingle 'Everone's Gone to the Moon' , waarna hij onder diverse pseudoniemen succesvolle platen opnam, o.a. <i>Johnny Reggae</i>' als The Piglets. Hij was ook werkzaam als producer en had een eigen muziekuitgeverij, waarbij Genesis (een naam die hij voor de groep had bedacht) onder contract kwam. Ook voor de groep 10CC, waarvan King in 1972 de single '<i>Donna</i>' uitbracht, verzon hij de naam. Later zou hij ook de debuutsingle van de jongensgroep The Bay City Rollers, '<i>Keep on dancing</i>', produceren. Verder was Jonathan King actief als oprichter van een tijdschrift over de popindustrie en als presentator van een belangrijk muziekprogramma. In 1997 was hij de man achter het winnende liedje van het Eurovisiesongfestival, '<i>Love shine a light</i>'. Hij zou in totaal 40 miljoen platen verkopen. Op 24 november 2000 werd JK beschuldigd van drie gevallen van seksueel misbruik van kinderen, daterend uit 1968. Als gevolg van de publiciteit die er aan zijn arrestatie werd gegeven meldden zich een tiental andere jongens (nu mannen) om de politie te vertellen dat King ook hen had misbruikt, in de jaren zeventig en tachtig. Sommigen zeiden dat hij hen oppikte in de Walton Hop, een disco in Walton-on-Thames, die werd gerund door zijn vriend Deniz Corday. Anderen zeiden dat hij tijdens het cruisen in zijn Rolls-Royce door Londen naast hen stopte en vroeg waarom ze zo laat buiten waren en of ze wisten wie hij was. Hij was Jonathan King! Wilden ze een lift? Hij vertelde de jongens dat hij een marktonderzoek leidde naar de smaak van jonge mensen. Hielden ze van zijn muziek? Zijn t.v.-shows? Waren ze fans van Entertainment USA, zijn serie bij BBC2? Hij vroeg hun een vragenlijst in te vullen - door hem geschreven - met de bedoeling een ranglijst te maken van hun hobby's. Auto? Muziek? Familie en vrienden? Seks? "Is dat zo?" zei Jonathan dan tegen hen. "Staat seks maar op nummer twee?" En zo praatten ze dan gewoonlijk verder over seks. Soms nam hij hen mee naar zijn huis in Bayswater, met het toilet vol spiegels en de achteloos over de koffietafel verspreide foto's van naakte vrouwen. Soms nam hij hen mee naar parkeergarages of naar de bossen bij de Walton Hop. Hij liet hun foto's zien van naakte Colombiaanse stewardessen en van Sam Fox (een sexy Britse zangeres, o.a. bekend van hits als '<i>Touch me (I want your body)</i>' uit 1986). Hij zou, zei hij, kunnen regelen dat ze seks hadden met de vrouwen op de foto's. (Sam Fox wist daar niets van). Soms zou er tussen de stapel foto's van naakte vrouwen die hij aan de jongens gaf een naaktfoto van hemzelf gezeten hebben. "O!" zou hij dan een beetje blozend gezegd hebben. "Sorry. Het was niet de bedoeling dat je die van mij zou zien!" (Toen de politie Kings huis doorzocht, vond ze volgens eigen zeggen 10 koffers, elk volgepropt met zijn verleidingspakket - zijn vragenlijsten en foto's van Sam Fox en naaktfoto's van hemzelf - allemaal gepakt en klaar voor het moment dat hij de behoefte voelde om in zijn Rolls-Royce te stappen en rond te gaan rijden). Hij vertelde de jongens dat het o.k.was als ze wilden masturberen. En vanaf dat moment plachten de dingen zich verder te ontwikkelen. Sommige van de jongens rapporteerden dat zijn hele lichaam begon te beven als hij naast hen in de Rolls-Royce zat. En dan 'ging hij ervoor', zoals een jongen dat uitdrukte. Geen van de jongens zei dat hij zich aan hen opdrong. Ze zeiden allemaal dat ze daar gewoon zaten, onderworpen aan het gezag dat hij door zijn roem uitoefende. De jongens zeiden allemaal dat ze voor hun hele leven emotionele littekens aan JK hadden overgehouden, hoewel ze bijna allemaal vele malen terugkeerden en slachtoffer van nog meer aanrandingen werden.

	<h2>1. Het ~~procesS~~</h2>		<h2>1. Het proces</h2>

	10 september 2001. Het proces tegen JK vindt plaats in de rechtbank Old Bailey, waar zo'n honderd jaar geleden Oscar Wilde, de beroemde Engelse schrijver, terechtstond wegens zijn homoseksuele relatie met Lord Alfred Douglas. Er zijn zes aanklachten die betrekking hebben op de jaren tussen 1982 en 1987, één betreffende sodomie (= anale penetratie), één poging tot sodomie en vier aanrandingen van jongens van 14 en 15 jaar. Er zijn hier vandaag een stuk of vijf journalisten die de zaak verslaan onder wie Jon Ronson van de krant The Guardian met wie JK een goede verstandhouding heeft. Ze emailen met elkaar tijdens de duur van het proces. De verdediging voert aan dat de politie de klachten over het toebrengen van emotionele schade actief heeft aangemoedigd toen ze de slachtoffers ondervroegen, omdat er, zonder dat, alleen nog wat seks van jaren geleden overbleef. En hoe kan die schade worden gemeten, vooral in dit ik-tijdperk waarin de hele wereld voor altijd in haar kindertijd lijkt te graven naar aanwijzingen waarom ze zich zo slecht heeft ontwikkeld. "Jonathan King", is het eerste wat David Jeremy, de advocaat van de eisende partijen, tegen de jury opmerkt, "heeft de jeugd door middel van zijn roem geëxploiteerd". Jonathan vraagt in een email aan Ronson of deze het eerlijk zou vinden als bijvoorbeeld Mick Jagger vandaag werd gearresteerd, omdat hij in 1970 seks had gehad met een 15-jarig meisje. Ronson was het met hem eens dat dat niet eerlijk zou zijn. Later zeiden enkele slachtoffers voor de rechtbank dat JK een trucje had om ze zich bijzonder te laten voelen, alsof ze alles zouden kunnen doen, alsof ze het helemaal zouden gaan maken in de showbusiness zolang ze maar bij hem bleven (en niemand vertelden wat er was gebeurd). Volgens Ronson zinspeelde King met zijn vergelijking met Jagger op de homofobie die zich in de kern van de zaak zou bevinden, maar lag het werkelijke contrast op een esthetisch vlak. Want Mick Jagger (of Bill Wyman) zouden het niet nodig hebben gehad om te doen alsof ze een marktonderzoek deden naar de smaak van jonge mensen. Hij zou het niet nodig hebben gehad om hun seks met Colombiaanse stewardessen te beloven. Maar JK, met zijn geringe aantrekkingskracht (hij had een scherpe neus, een grote, zwarte bril en een scheve grijns) had het wèl nodig.<br>		10 september 2001. Het proces tegen JK vindt plaats in de rechtbank Old Bailey, waar zo'n honderd jaar geleden Oscar Wilde, de beroemde Engelse schrijver, terechtstond wegens zijn homoseksuele relatie met Lord Alfred Douglas. Er zijn zes aanklachten die betrekking hebben op de jaren tussen 1982 en 1987, één betreffende sodomie (= anale penetratie), één poging tot sodomie en vier aanrandingen van jongens van 14 en 15 jaar. Er zijn hier vandaag een stuk of vijf journalisten die de zaak verslaan onder wie Jon Ronson van de krant The Guardian met wie JK een goede verstandhouding heeft. Ze emailen met elkaar tijdens de duur van het proces. De verdediging voert aan dat de politie de klachten over het toebrengen van emotionele schade actief heeft aangemoedigd toen ze de slachtoffers ondervroegen, omdat er, zonder dat, alleen nog wat seks van jaren geleden overbleef. En hoe kan die schade worden gemeten, vooral in dit ik-tijdperk waarin de hele wereld voor altijd in haar kindertijd lijkt te graven naar aanwijzingen waarom ze zich zo slecht heeft ontwikkeld. "Jonathan King", is het eerste wat David Jeremy, de advocaat van de eisende partijen, tegen de jury opmerkt, "heeft de jeugd door middel van zijn roem geëxploiteerd". Jonathan vraagt in een email aan Ronson of deze het eerlijk zou vinden als bijvoorbeeld Mick Jagger vandaag werd gearresteerd, omdat hij in 1970 seks had gehad met een 15-jarig meisje. Ronson was het met hem eens dat dat niet eerlijk zou zijn. Later zeiden enkele slachtoffers voor de rechtbank dat JK een trucje had om ze zich bijzonder te laten voelen, alsof ze alles zouden kunnen doen, alsof ze het helemaal zouden gaan maken in de showbusiness zolang ze maar bij hem bleven (en niemand vertelden wat er was gebeurd). Volgens Ronson zinspeelde King met zijn vergelijking met Jagger op de homofobie die zich in de kern van de zaak zou bevinden, maar lag het werkelijke contrast op een esthetisch vlak. Want Mick Jagger (of Bill Wyman) zouden het niet nodig hebben gehad om te doen alsof ze een marktonderzoek deden naar de smaak van jonge mensen. Hij zou het niet nodig hebben gehad om hun seks met Colombiaanse stewardessen te beloven. Maar JK, met zijn geringe aantrekkingskracht (hij had een scherpe neus, een grote, zwarte bril en een scheve grijns) had het wèl nodig.<br>
Line 79:		Line 79:
	[[Category:Jimmy Pursey]]		[[Category:Jimmy Pursey]]
	[[Category:Jaren 1970]]		[[Category:Jaren 1970]]
	~~[[Category:Jaren 1960]]~~
	[[Category:Frankie Goes to Hollywood]]		[[Category:Frankie Goes to Hollywood]]
	[[Category:The Beatles]]		[[Category:The Beatles]]
Line 93:		Line 92:
	[[Category:Max Clifford]]		[[Category:Max Clifford]]
	[[Category:Tony Martin]]		[[Category:Tony Martin]]
	~~[[Category:Edie Sedgewick]]~~
	~~[[Category:Eurovision Song Contest]]~~
	~~[[Category:Eurovisiesongfestival]]~~
	~~[[Category:DJ's]]~~
	~~[[Category:Criminal Compensation Board]]~~
	~~[[Category:Vrijheid]]~~
	~~[[Category:Hypocrisie‏‎]]~~
	~~[[Category:David Jeremy]]~~
	~~[[Category:Sham 69]]~~

Admin at 16:22, 29 January 2015

2015-01-29T16:22:22Z

@@ Line 79: / Line 79: @@
 [[Category:Jimmy Pursey]]
 [[Category:Jaren 1970]]
 [[Category:Frankie Goes to Hollywood]]
 [[Category:The Beatles]]
@@ Line 92: / Line 93: @@
 [[Category:Max Clifford]]
 [[Category:Tony Martin]]

Admin at 16:13, 29 January 2015

2015-01-29T16:13:55Z

Show changes

Admin at 15:58, 29 January 2015

2015-01-29T15:58:17Z

Show changes

Admin at 15:26, 29 January 2015

2015-01-29T15:26:00Z

Show changes

Admin at 15:20, 29 January 2015

2015-01-29T15:20:28Z

Show changes

Admin at 17:29, 28 January 2015

2015-01-28T17:29:30Z

← Older revision		Revision as of 17:29, 28 January 2015
Line 157:		Line 157:
	schrijver.<br>		schrijver.<br>
	<hr>		<hr>
	Interessante websites:~~<br>~~		Interessante websites:
	~~<br>~~		* Artikel Jon Ronson in The Guardian: www.guardian.co.uk/weekend/story/0,3605,609185,00.html
	Artikel Jon Ronson in The Guardian: www.guardian.co.uk/weekend/story/0,3605,609185,00.html~~<br>~~		* Jonathan Kings website: www.kingofhits.com
	~~<br>~~
	Jonathan Kings website: www.kingofhits.com~~<br>~~
	<br>		<br>
	<i>bron: Artikel 'De zaak Jonathan King' door John Stefan; OK Magazine, nr. 88; december 2003</i>		<i>bron: Artikel 'De zaak Jonathan King' door John Stefan; OK Magazine, nr. 88; december 2003</i>