RAI congres - De politie als hulpverlener - Revision history

Admin at 16:04, 29 December 2016

2016-12-29T16:04:37Z

← Older revision		Revision as of 16:04, 29 December 2016
Line 23:		Line 23:
	In een artikel in Sekstant van februari van de hand van Rudie Kagie is aan de orde gekomen het fungeren van de zedenpolitie. En ik begin daarover te praten, omdat naar mijn mening de hulpverlening of vorm van hulpverlening, die met name vanuit gespecialiseerde takken van dienst op het terrein van de zeden kan worden gegeven, ik zeg niet dat die altijd wordt gegeven, maar kán worden gegeven, van erg veel belang is of kan zijn. Dat dat werk zo niet wordt gefrustreerd dan toch op verschillende punten in de lucht komt te hangen komt doordat degenen die leiding geven aan een aantal korpsen of eventueel speciale afdelingen, vaak mensen blijken te zijn voor wie het werkelijk leven op het terrein van de seksualiteit voorbijgaat. Uit dat artikel wordt duidelijk wat voor onvoorstelbaar gedoe het is bij degenen die de Nederlandse politie als korpschef vertegenwoordigen op het terrein van - zo zou je het ook kunnen noemen - de menselijke betrekkingen, de menselijke relaties. Voor enkelen, die het al wisten, was het artikel niet verrassend. Overigens zou ik zeggen, het is verrotte goed van Rudie Kagie geweest om zo eens in het land te peilen, want dan komt ook werkelijk naar buiten hoe de werkelijke verhoudingen zijn. En dat is winst. Ik zou ook willen zeggen: hier kan de winst worden uitgeteld. Er kan namelijk blijken hoe o.a. bij de Nederlandse politie in leidinggevende kringen over dit aspect van onze samenleving wordt gedacht. Ik zou bijzonder graag zien dat vanuit degenen die deze bijeenkomst hebben georganiseerd naar de politie toe alle mogelijke informatie wordt gegeven en ik geloof dat dat rechtstreeks mogelijk is. Het kan ook via een andere weg, bijvoorbeeld via ter zake kundige vertegenwoordigers van de bevolking, zoals sommige leden van de Staten-Generaal of dergelijke.<br>		In een artikel in Sekstant van februari van de hand van Rudie Kagie is aan de orde gekomen het fungeren van de zedenpolitie. En ik begin daarover te praten, omdat naar mijn mening de hulpverlening of vorm van hulpverlening, die met name vanuit gespecialiseerde takken van dienst op het terrein van de zeden kan worden gegeven, ik zeg niet dat die altijd wordt gegeven, maar kán worden gegeven, van erg veel belang is of kan zijn. Dat dat werk zo niet wordt gefrustreerd dan toch op verschillende punten in de lucht komt te hangen komt doordat degenen die leiding geven aan een aantal korpsen of eventueel speciale afdelingen, vaak mensen blijken te zijn voor wie het werkelijk leven op het terrein van de seksualiteit voorbijgaat. Uit dat artikel wordt duidelijk wat voor onvoorstelbaar gedoe het is bij degenen die de Nederlandse politie als korpschef vertegenwoordigen op het terrein van - zo zou je het ook kunnen noemen - de menselijke betrekkingen, de menselijke relaties. Voor enkelen, die het al wisten, was het artikel niet verrassend. Overigens zou ik zeggen, het is verrotte goed van Rudie Kagie geweest om zo eens in het land te peilen, want dan komt ook werkelijk naar buiten hoe de werkelijke verhoudingen zijn. En dat is winst. Ik zou ook willen zeggen: hier kan de winst worden uitgeteld. Er kan namelijk blijken hoe o.a. bij de Nederlandse politie in leidinggevende kringen over dit aspect van onze samenleving wordt gedacht. Ik zou bijzonder graag zien dat vanuit degenen die deze bijeenkomst hebben georganiseerd naar de politie toe alle mogelijke informatie wordt gegeven en ik geloof dat dat rechtstreeks mogelijk is. Het kan ook via een andere weg, bijvoorbeeld via ter zake kundige vertegenwoordigers van de bevolking, zoals sommige leden van de Staten-Generaal of dergelijke.<br>
	<br>		<br>
	~~<br>~~Hier is een mogelijkheid om datgene wat niet bekend is, die taboesfeer, te doorbreken met name op het gebied van de pedofilie. In het naar mijn mening ook voor veel buitenstaanders zo duidelijk rapport 'Pedofilie en Samenleving' wordt hierop ook nog even de aandacht gevestigd. Er staat o.a.: Het gebrek aan objectieve informatie en de moeilijkheid om in de huidige situatie zulk een informatie beschikbaar te krijgen, maakt het bijna niet mogelijk om de stigmatisering en het stereotype beeld te veranderen zolang die zedenwet bestaat. Het enige dat aan deze cirkel kan ontbreken zal waarschijnlijk de informatie over zichzelf zijn die pedofielen kunnen geven. Daarom is het belangrijk dat zij zich verenigen - ik zou io dit punt willen zeggen "pedofielen aller landen verenigt u" - zo nodig met hulp vanuit de geestelijke gezondheidszorg of het welzijnswerk, om te kunnen nagaan op welke wijze en bij wie zij die informatie veilig kunnen geven.<br>		Hier is een mogelijkheid om datgene wat niet bekend is, die taboesfeer, te doorbreken met name op het gebied van de pedofilie. In het naar mijn mening ook voor veel buitenstaanders zo duidelijk rapport 'Pedofilie en Samenleving' wordt hierop ook nog even de aandacht gevestigd. Er staat o.a.: Het gebrek aan objectieve informatie en de moeilijkheid om in de huidige situatie zulk een informatie beschikbaar te krijgen, maakt het bijna niet mogelijk om de stigmatisering en het stereotype beeld te veranderen zolang die zedenwet bestaat. Het enige dat aan deze cirkel kan ontbreken zal waarschijnlijk de informatie over zichzelf zijn die pedofielen kunnen geven. Daarom is het belangrijk dat zij zich verenigen - ik zou io dit punt willen zeggen "pedofielen aller landen verenigt u" - zo nodig met hulp vanuit de geestelijke gezondheidszorg of het welzijnswerk, om te kunnen nagaan op welke wijze en bij wie zij die informatie veilig kunnen geven.<br>
	<br>		<br>
	Ik vond het erg plezierig dat ik gistermiddag op het bureau in de bus kreek een brief van de NVSH, afdeling Rotterdam, waarin dan in ieder geval de zedenkinderpolitie Rotterdam werd uitgenodigd om deel te nemen aan het werk in een groep dit onderwerp betreffende. Ik heb nog niet kunnen antwoorden, er is pas één nacht slapen tussen verlopen. Ik zou bij deze willen zeggen: "Wij doen mee". Er zit een aantal mensen van de zedenkinderpolitie Rotterdam in de zaal. Als gebruikelijk zal ik ook nu niet autoritair zijn en zeggen: "Jullie willen zeker wel in die werkgroep gaan zitten".<br>		Ik vond het erg plezierig dat ik gistermiddag op het bureau in de bus kreek een brief van de NVSH, afdeling Rotterdam, waarin dan in ieder geval de zedenkinderpolitie Rotterdam werd uitgenodigd om deel te nemen aan het werk in een groep dit onderwerp betreffende. Ik heb nog niet kunnen antwoorden, er is pas één nacht slapen tussen verlopen. Ik zou bij deze willen zeggen: "Wij doen mee". Er zit een aantal mensen van de zedenkinderpolitie Rotterdam in de zaal. Als gebruikelijk zal ik ook nu niet autoritair zijn en zeggen: "Jullie willen zeker wel in die werkgroep gaan zitten".<br>

Admin at 16:04, 29 December 2016

2016-12-29T16:04:02Z

← Older revision		Revision as of 16:04, 29 December 2016
Line 9:		Line 9:
	Binnen de maatschappijvorm - daar zou ik dan het algemene gedeelte mee willen beginnen - waarin wij leven hebben niet alle mensen zeggenschap over hun eigen leef- en werksituatie; met name minderheden als werkende jongeren, woonwagenbewoners, gastarbeiders, pedofielen, Zuidmollukkers, minderjarigen, psychiatrische patiënten en oud-patiënten, vreemdelingen, bejaarden, om enige voorbeelden van zodanige groepen te noemen, merken dagelijks dat ze niet dezelfde rechten hebben als anderen. Zoals ook weleens gezegd is: 'Iedereen is gelijk, alleen sommigen blijken wat meer gelijk te zijn dan anderen'. Of welke variatie je daar verder ook van wilt maken. Naar mijn denken is de discriminatie van die minderheidsgroeperingen niet los te zien van die vormen van sociaal gedrag, normen en waarden die voortvloeien uit de kapitalistisch gestructureerde maatschappij. Om in dit verband daadwerkelijk hulp te geven aan degenen die het verlenen van énige hulp, waarna betrokkene verder aan zijn of haar lot is overgelaten met terugval op de oude situatie. Uitgangspunt van dat helpen zal naar mijn mening moeten zijn het weghalen, het wegnemen van de oorzaken van de kwáal, van het kwáad, van het onrècht dat leidt tot vervreemding, zoals vereenzaming, contactarmoede, zelfdoding.<br>		Binnen de maatschappijvorm - daar zou ik dan het algemene gedeelte mee willen beginnen - waarin wij leven hebben niet alle mensen zeggenschap over hun eigen leef- en werksituatie; met name minderheden als werkende jongeren, woonwagenbewoners, gastarbeiders, pedofielen, Zuidmollukkers, minderjarigen, psychiatrische patiënten en oud-patiënten, vreemdelingen, bejaarden, om enige voorbeelden van zodanige groepen te noemen, merken dagelijks dat ze niet dezelfde rechten hebben als anderen. Zoals ook weleens gezegd is: 'Iedereen is gelijk, alleen sommigen blijken wat meer gelijk te zijn dan anderen'. Of welke variatie je daar verder ook van wilt maken. Naar mijn denken is de discriminatie van die minderheidsgroeperingen niet los te zien van die vormen van sociaal gedrag, normen en waarden die voortvloeien uit de kapitalistisch gestructureerde maatschappij. Om in dit verband daadwerkelijk hulp te geven aan degenen die het verlenen van énige hulp, waarna betrokkene verder aan zijn of haar lot is overgelaten met terugval op de oude situatie. Uitgangspunt van dat helpen zal naar mijn mening moeten zijn het weghalen, het wegnemen van de oorzaken van de kwáal, van het kwáad, van het onrècht dat leidt tot vervreemding, zoals vereenzaming, contactarmoede, zelfdoding.<br>
	<br>		<br>
	~~<br>~~Terloops, nog gistermiddag deed zich in Rotterdam een geval voor van een poging tot levensbeneming, kennelijk als gevolg van moeilijkheden inzake het beleven van een bepaalde relatievorm. Een zedenpolitiemedewerker, op het laatste ogenblik door de betrokkene om hulp gevraagd - een vertrouwensrelatie van betrokkene - kon die nog tijdig bieden. Hiermee wou ik demonstreren dat de politie als hulpverlener kán optreden. Dat oorzaak-wegnemen is het doel waarnaar gestreefd moet worden in plaats van het overigens toch dikwijls zo goed bedoelde hulpverleningswerk dat vaak niet meer inhoudt dan het werken in de kantlijn. Dikwijls slechts zoals in de praktijk gebleken is voorwaardelijk mogelijk, namelijk voor zover degenen die de macht hebben dat toestaan, of wensen toe te staan. De mensen zal moeten worden duidelijk gemaakt dat hun problemen een gevolg zijn of waren van de structuur van de samenleving waarin zij en wij leven. Vaak ook wordt van die zijde, dat is van de zijde van diegenen die de macht hebben, met waardering over de verleende hulp of wat er voor doorgaat gesproken; zoiets kan het eigen image immers nooit kwaad doen! En alles blijft zoals zo vaak bij hetzelfde. Op alle punten van het maatschappelijk gebeuren is de achterstelling van minderheidsgroeperingen te signaleren met, zo zou je kunnen zeggen, dienovereenkomstige behandeling van alle betrokkenen. In het kader van dit onderwerp kan terloops slechts even aangestipt worden, als een voorbeeld, de voortdurende pogingen van de Minister van Justitie om niet alleen greep te houden op de hulpverlening ten aanzien van weggelopen minderjarigen, doch deze hulpverlening in ernstige mate te frustreren. Nog steeds staan de hulpverleners aan minderjarigen, een rechteloze categorie, aan de ongeremde vervolgingsdrift van de zijde van justitie bloot. Wat telkenmale ernstige storingen, zoals opgemerkt, oplevert. Men kan daar als politieman of als politiemevrouw over getuigen. Ik weet dat er collega's zijn die op dit punt in gewetensconflict geraken. De kinderbescherming of wat er voor doorgaat zal uit de sfeer van de justitie moeten worden gehaald en bijv. ondergebracht kunnen worden bij een departement in de maatschappelijke werk-sector. Een ander voorbeeld van de vervolgingsmethodiek van de Minister van Justitie met gevolgen voor de hulpverlening, was de trieste gang van zaken m.b.t. de Bloemenhovekliniek, waaraan een halt kon worden toegeroepen door solidarisering met in nood verkerende meisjes en vrouwen vanuit de gehele bevolking.<br>		Terloops, nog gistermiddag deed zich in Rotterdam een geval voor van een poging tot levensbeneming, kennelijk als gevolg van moeilijkheden inzake het beleven van een bepaalde relatievorm. Een zedenpolitiemedewerker, op het laatste ogenblik door de betrokkene om hulp gevraagd - een vertrouwensrelatie van betrokkene - kon die nog tijdig bieden. Hiermee wou ik demonstreren dat de politie als hulpverlener kán optreden. Dat oorzaak-wegnemen is het doel waarnaar gestreefd moet worden in plaats van het overigens toch dikwijls zo goed bedoelde hulpverleningswerk dat vaak niet meer inhoudt dan het werken in de kantlijn. Dikwijls slechts zoals in de praktijk gebleken is voorwaardelijk mogelijk, namelijk voor zover degenen die de macht hebben dat toestaan, of wensen toe te staan. De mensen zal moeten worden duidelijk gemaakt dat hun problemen een gevolg zijn of waren van de structuur van de samenleving waarin zij en wij leven. Vaak ook wordt van die zijde, dat is van de zijde van diegenen die de macht hebben, met waardering over de verleende hulp of wat er voor doorgaat gesproken; zoiets kan het eigen image immers nooit kwaad doen! En alles blijft zoals zo vaak bij hetzelfde. Op alle punten van het maatschappelijk gebeuren is de achterstelling van minderheidsgroeperingen te signaleren met, zo zou je kunnen zeggen, dienovereenkomstige behandeling van alle betrokkenen. In het kader van dit onderwerp kan terloops slechts even aangestipt worden, als een voorbeeld, de voortdurende pogingen van de Minister van Justitie om niet alleen greep te houden op de hulpverlening ten aanzien van weggelopen minderjarigen, doch deze hulpverlening in ernstige mate te frustreren. Nog steeds staan de hulpverleners aan minderjarigen, een rechteloze categorie, aan de ongeremde vervolgingsdrift van de zijde van justitie bloot. Wat telkenmale ernstige storingen, zoals opgemerkt, oplevert. Men kan daar als politieman of als politiemevrouw over getuigen. Ik weet dat er collega's zijn die op dit punt in gewetensconflict geraken. De kinderbescherming of wat er voor doorgaat zal uit de sfeer van de justitie moeten worden gehaald en bijv. ondergebracht kunnen worden bij een departement in de maatschappelijke werk-sector. Een ander voorbeeld van de vervolgingsmethodiek van de Minister van Justitie met gevolgen voor de hulpverlening, was de trieste gang van zaken m.b.t. de Bloemenhovekliniek, waaraan een halt kon worden toegeroepen door solidarisering met in nood verkerende meisjes en vrouwen vanuit de gehele bevolking.<br>
	<br>		<br>
	Om het op dit moment niet somberder te maken, want dat moet vanmiddag zeker niet gebeuren - ik zou nog wel uren op dit punt kunnen doorgaan - lijkt het me nuttig nu te beginnen over het politiewerk oftewel een aspect daarvan, de hulpverleningstaak.<br>		Om het op dit moment niet somberder te maken, want dat moet vanmiddag zeker niet gebeuren - ik zou nog wel uren op dit punt kunnen doorgaan - lijkt het me nuttig nu te beginnen over het politiewerk oftewel een aspect daarvan, de hulpverleningstaak.<br>

Admin at 16:03, 29 December 2016

2016-12-29T16:03:31Z

← Older revision		Revision as of 16:03, 29 December 2016
Line 122:		Line 122:
	<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ik ben blij met uw aanvulling. Ik erken dat dit een andere mogelijkheid is, maar ik sta nog wel achter wat ik straks hierover heb gezegd. De verantwoordelijkheid voor de keuze ligt bij de ouders, in dit geval dus bij de vragenstelster.<br>		<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ik ben blij met uw aanvulling. Ik erken dat dit een andere mogelijkheid is, maar ik sta nog wel achter wat ik straks hierover heb gezegd. De verantwoordelijkheid voor de keuze ligt bij de ouders, in dit geval dus bij de vragenstelster.<br>
	<br>		<br>
	[Frans B., edit:] Het is niet mijn bedoeling om de politie per se te diskwalificeren.<br>		<b>[Frans B., edit:]</b> Het is niet mijn bedoeling om de politie per se te diskwalificeren.<br>
	<br>		<br>
	<b>[Bouwe Kalma:]</b> Zo heb ik het ook niet gevoeld.<br>		<b>[Bouwe Kalma:]</b> Zo heb ik het ook niet gevoeld.<br>

Admin at 15:59, 29 December 2016

2016-12-29T15:59:18Z

← Older revision		Revision as of 15:59, 29 December 2016
Line 44:		Line 44:
	<b>1. De smalle marges van de politie</b><br>		<b>1. De smalle marges van de politie</b><br>
	<br>		<br>
	<b>[B.S., edit:]</b> Dank voor ue bijzonder inspirerend betoog. Als Hagenaar benijd ik de stad Rotterdam. Tot nu toe allereerst vanwege de burgemeester, maar nu ook vanwege de chef zeden- en kinderpolitie. Dan mijn vraag. Als iemand verdacht wordt van overtreding van art. 247 en wordt opgepakt, in hoeverre is er dan verschil tussen wat u doet en wat in andere plaatsen gebeurt? Een pedofiel heeft natuurlijk erg veel aan uw mentaliteit en aan uw instelling, maar in hoeverre kunt u dat in uw werk m.b.t. pedofielen tot uiting laten komen? Zijn er voor een pedofiel verschillen in aanpak anders dan m.b.t. de toon waarop men met je spreekt? In hoeverre kunt u initiatief tonen, b.v. met voorlopige hechtenis?<br>		<b>[B.S., edit:]</b> Dank voor uw bijzonder inspirerend betoog. Als Hagenaar benijd ik de stad Rotterdam. Tot nu toe allereerst vanwege de burgemeester, maar nu ook vanwege de chef zeden- en kinderpolitie. Dan mijn vraag. Als iemand verdacht wordt van overtreding van art. 247 en wordt opgepakt, in hoeverre is er dan verschil tussen wat u doet en wat in andere plaatsen gebeurt? Een pedofiel heeft natuurlijk erg veel aan uw mentaliteit en aan uw instelling, maar in hoeverre kunt u dat in uw werk m.b.t. pedofielen tot uiting laten komen? Zijn er voor een pedofiel verschillen in aanpak anders dan m.b.t. de toon waarop men met je spreekt? In hoeverre kunt u initiatief tonen, b.v. met voorlopige hechtenis?<br>
	<br>		<br>
	<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ik zou willen dat het in Rotterdam anders was dan in andere plaatsen, maar dat is niet het geval. De politie is een uitvoerend orgaan, gelukkig geen zelfstandig werkend orgaan en op het punt waar u over heeft gesproken bestaan er richtlijnen, uitgegeven door het Openbaar Ministerie. In deze richtlijnen krijgen pedofielen geen apart accent t.o.v. anderen. U heeft er zelf al op gewezen, dat het klimaat waarin de zaak wordt behandeld erg belangrijk is. Op dit punt kunnen er wel verschillen zijn. Waaraan dat ligt weet ik niet, maar het is wel een droevig feit dat die verschillen er zijn. Ook geloof ik dat heel veel zaken, ook betreffende pedofielen, waarvan proces-verbaal is opgemaakt, helemaal nooit bij de justitie terecht behoeven te komen, maar langs een andere weg tot een oplossing kunnen worden gebracht. Als politieman kun je zonder meer niet zelf aan wetsinterpretatie doen; maar mijn ervaring is dat, hoewel dat niet altijd opgaat, de manier waarop je een zaak voordraagt bepalend is voor de afloop. Als je van iemand zegt: "Nou, ik heb deze man, enz., de antecedenten zijn ook niet best, u wilt hem zeker wel hebben?", dan wordt meestal niet nee gezegd. Ik zeg 'meestal', want ook op dat punt zijn er officieren die anders handelen. Maar in grote lijnen gaat dat wel op. Ik heb kort geleden contact gehad met een pedofiel, die vanwege het naar zijn mening bestaande, verziekte klimaat in de plaats waar hij woonde wat betreft het actief-zijn van de politie t.a.v. pedofilie, vroeg of hij niet in Rotterdam zou kunnen wonen. Dat is een ontzettende zaak, dat je op de vlucht moet voor je eigen lichaam, omdat je meent dat het in een andere plaats wel beter zal zijn dan in je plaats van inwoning. Dat is het merkwaardige. De diversiteit van beleid op dat punt. Daar word je doodziek van. Met deze aangelegenheden zou je dagelijks bezig moeten zijn om te komen tot een gecoördineerd beleid. In enkele arrondissementen lopen de zaken wat pedofilie betreft zeer redelijk, maar in andere arrondissementen bestaan daarover bittere ervaringen. Als u op bepaalde punten nog verdere toelichting wilt, dan hoor ik dat graag.<br>		<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ik zou willen dat het in Rotterdam anders was dan in andere plaatsen, maar dat is niet het geval. De politie is een uitvoerend orgaan, gelukkig geen zelfstandig werkend orgaan en op het punt waar u over heeft gesproken bestaan er richtlijnen, uitgegeven door het Openbaar Ministerie. In deze richtlijnen krijgen pedofielen geen apart accent t.o.v. anderen. U heeft er zelf al op gewezen, dat het klimaat waarin de zaak wordt behandeld erg belangrijk is. Op dit punt kunnen er wel verschillen zijn. Waaraan dat ligt weet ik niet, maar het is wel een droevig feit dat die verschillen er zijn. Ook geloof ik dat heel veel zaken, ook betreffende pedofielen, waarvan proces-verbaal is opgemaakt, helemaal nooit bij de justitie terecht behoeven te komen, maar langs een andere weg tot een oplossing kunnen worden gebracht. Als politieman kun je zonder meer niet zelf aan wetsinterpretatie doen; maar mijn ervaring is dat, hoewel dat niet altijd opgaat, de manier waarop je een zaak voordraagt bepalend is voor de afloop. Als je van iemand zegt: "Nou, ik heb deze man, enz., de antecedenten zijn ook niet best, u wilt hem zeker wel hebben?", dan wordt meestal niet nee gezegd. Ik zeg 'meestal', want ook op dat punt zijn er officieren die anders handelen. Maar in grote lijnen gaat dat wel op. Ik heb kort geleden contact gehad met een pedofiel, die vanwege het naar zijn mening bestaande, verziekte klimaat in de plaats waar hij woonde wat betreft het actief-zijn van de politie t.a.v. pedofilie, vroeg of hij niet in Rotterdam zou kunnen wonen. Dat is een ontzettende zaak, dat je op de vlucht moet voor je eigen lichaam, omdat je meent dat het in een andere plaats wel beter zal zijn dan in je plaats van inwoning. Dat is het merkwaardige. De diversiteit van beleid op dat punt. Daar word je doodziek van. Met deze aangelegenheden zou je dagelijks bezig moeten zijn om te komen tot een gecoördineerd beleid. In enkele arrondissementen lopen de zaken wat pedofilie betreft zeer redelijk, maar in andere arrondissementen bestaan daarover bittere ervaringen. Als u op bepaalde punten nog verdere toelichting wilt, dan hoor ik dat graag.<br>
Line 76:		Line 76:
	<b>2. Hoe kan de werkgroep de politie helpen?</b><br>		<b>2. Hoe kan de werkgroep de politie helpen?</b><br>
	<br>		<br>
	<b>[Dr. E. Brongersma:]</b> U heeft gezegd, mijnheer Kalma, verleen ook hulp aan de politie. Mijn vraag is nu: Hoe kan de werkgroep concreet het beste hulp aan de politie verlenen? Dat het van grote betekenis is, daarvan ben ik volledig doordrongen. Ik denk aan het geval van een ~~client~~ van mij, die in een kleinere plaats met een tussenruimte van 5 jaar gearresteerd is. Beide malen wegens overtreding van art. 247. De tweede keer, toen ik bij hem kwam op het politiebureau, zei hij enorm verbaasd te zijn. "De vorige keer toen ik hier gebracht werd, is de hoofdinspecteur op een verschrikkelijke manier tegen me tekeergegaan en nu, vandaag, werd ik door diezelfde hoofdinspecteur allervriendelijkst ontvangen. Hij was bijzonder geschikt tegen me. Ik begrijp het niet. Er is iets geweldig veranderd." Toen ik daarna bij die hoofdinspecteur kwam, heb ik hem dit verteld. "Ja", zei hij, "ik heb er intussen wat meer over gelezen, ik weet er nu wat meer van af, ik sta er nu heel anders tegenover. Ik vind het ontzettend beroerd, dat ik hem heb moeten arresteren. Maar ik moet helaas de wet uitvoeren. Ik zou hem veel liever hebben laten lopen, het is een fatsoenlijke kerel. Ik heb echt met hem te doen. Hij gaat weer z'n baan verliezen door z'n stomme affaire." Hieruit zie je de enorme invloed die wat betere wetenschappelijke voorlichting op de politie kan hebben. Terecht hebt u gezegd dat de wijze waarop de politie proces-verbaal opmaakt en de wijze waarop zij de zaak doorgeeft, van de grootst mogelijke betekenis kan zijn voor de beslissing van de officier, dus op de kans dat de zaak geseponeerd wordt. Vandaar mijn vraag: Wat kunnen wij doen als werkgroep om de politie beter voor te lichten?<br>		<b>[Dr. E. Brongersma:]</b> U heeft gezegd, mijnheer Kalma, verleen ook hulp aan de politie. Mijn vraag is nu: Hoe kan de werkgroep concreet het beste hulp aan de politie verlenen? Dat het van grote betekenis is, daarvan ben ik volledig doordrongen. Ik denk aan het geval van een cliënt van mij, die in een kleinere plaats met een tussenruimte van 5 jaar gearresteerd is. Beide malen wegens overtreding van art. 247. De tweede keer, toen ik bij hem kwam op het politiebureau, zei hij enorm verbaasd te zijn. "De vorige keer toen ik hier gebracht werd, is de hoofdinspecteur op een verschrikkelijke manier tegen me tekeergegaan en nu, vandaag, werd ik door diezelfde hoofdinspecteur allervriendelijkst ontvangen. Hij was bijzonder geschikt tegen me. Ik begrijp het niet. Er is iets geweldig veranderd." Toen ik daarna bij die hoofdinspecteur kwam, heb ik hem dit verteld. "Ja", zei hij, "ik heb er intussen wat meer over gelezen, ik weet er nu wat meer van af, ik sta er nu heel anders tegenover. Ik vind het ontzettend beroerd, dat ik hem heb moeten arresteren. Maar ik moet helaas de wet uitvoeren. Ik zou hem veel liever hebben laten lopen, het is een fatsoenlijke kerel. Ik heb echt met hem te doen. Hij gaat weer z'n baan verliezen door z'n stomme affaire." Hieruit zie je de enorme invloed die wat betere wetenschappelijke voorlichting op de politie kan hebben. Terecht hebt u gezegd dat de wijze waarop de politie proces-verbaal opmaakt en de wijze waarop zij de zaak doorgeeft, van de grootst mogelijke betekenis kan zijn voor de beslissing van de officier, dus op de kans dat de zaak geseponeerd wordt. Vandaar mijn vraag: Wat kunnen wij doen als werkgroep om de politie beter voor te lichten?<br>
	<br>		<br>
	<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ik geloof dat het erg belangrijk is om alle politiekorpsen in Nederland informatiemateriaal te sturen, d.w.z. dat zou het begin kunnen zijn. Daarnaast zou ook materiaal persoonlijk kunnen worden gegeven. Als het enigszins kan door iemand die nog toelichting kan geven, want anders heb je de kans dat het in ontvangst genomen wordt, je krijgt al of niet een bedankbriefje en men gaat over tot de orde van de dag. De opleidingsscholen van gemeente- en rijkspolitie komen ook in aanmerking om op deze wijze voorlichtingsmateriaal te ontvangen. Op die manier werkt het naar twee kanten. Mensen die al in het vak zijn kunnen hun voordeel met de verkregen informatie doen en mensen die van niets weten, worden geconfronteerd met andere mogelijkheden dan ze op de gewone manier voor ogen zouden krijgen.<br>		<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ik geloof dat het erg belangrijk is om alle politiekorpsen in Nederland informatiemateriaal te sturen, d.w.z. dat zou het begin kunnen zijn. Daarnaast zou ook materiaal persoonlijk kunnen worden gegeven. Als het enigszins kan door iemand die nog toelichting kan geven, want anders heb je de kans dat het in ontvangst genomen wordt, je krijgt al of niet een bedankbriefje en men gaat over tot de orde van de dag. De opleidingsscholen van gemeente- en rijkspolitie komen ook in aanmerking om op deze wijze voorlichtingsmateriaal te ontvangen. Op die manier werkt het naar twee kanten. Mensen die al in het vak zijn kunnen hun voordeel met de verkregen informatie doen en mensen die van niets weten, worden geconfronteerd met andere mogelijkheden dan ze op de gewone manier voor ogen zouden krijgen.<br>

Admin at 15:58, 29 December 2016

2016-12-29T15:58:09Z

← Older revision		Revision as of 15:58, 29 December 2016
Line 72:		Line 72:
	<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ja. Als hoofdinspecteur van politie ben je hulpofficier van justitie. In verzekering stellen en houden is een zaak van de hulpofficier.<br>		<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ja. Als hoofdinspecteur van politie ben je hulpofficier van justitie. In verzekering stellen en houden is een zaak van de hulpofficier.<br>
	<br>		<br>
	<b>[~~[[Edward Brongersma\|~~Dr. E. Brongersma]]:]</b> Ik wil onderstrepen wat u gezegd heeft over de heersende willekeur. Als we de criminele statistiek raadplegen, zien we dat in 5 jaar tijd de veroordeling wegens art. 247 teruggelopen zijn tot 45%. Dat is een vermindering met 55% in 5 jaar; een groot deel van dat teruglopen valt alleen maar te verklaren uit een versterkt seponeringsbeleid van het Openbaar Ministerie. Dat is op zichzelf bijzonder toe te juichen, maar er zijn daardoor grote verschillen ontstaan tussen de ene plaats en de andere. Er zijn zelfs verschillen binnen eenzelfde plaats. Kort geleden had ik te maken met twee zaken in eenzelfde stad. Eén zaak lag iets zwaarder dan de andere. In de lichtere zaak bracht de Officier van Justitie de zaak ter zitting en eiste 10 maanden gevangenisstraf. Het is niet uitgesproken - dat is iets anders - maar de eis werd gesteld. De andere zaak, die iets zwaardere, werd door een andere Officier aan dezelfde rechtbank vlot geseponeerd. Dat is een enorme willekeur. Je hebt eenvoudig geluk als je bij de ene Officier terechtkomt en ongeluk als je bij de andere belandt. Dat moet zo snel mogelijk beëindigd worden, maar dat kan alleen wanneer we een andere wettelijke regeling krijgen.<br>		<b>[Dr. E. Brongersma:]</b> Ik wil onderstrepen wat u gezegd heeft over de heersende willekeur. Als we de criminele statistiek raadplegen, zien we dat in 5 jaar tijd de veroordeling wegens art. 247 teruggelopen zijn tot 45%. Dat is een vermindering met 55% in 5 jaar; een groot deel van dat teruglopen valt alleen maar te verklaren uit een versterkt seponeringsbeleid van het Openbaar Ministerie. Dat is op zichzelf bijzonder toe te juichen, maar er zijn daardoor grote verschillen ontstaan tussen de ene plaats en de andere. Er zijn zelfs verschillen binnen eenzelfde plaats. Kort geleden had ik te maken met twee zaken in eenzelfde stad. Eén zaak lag iets zwaarder dan de andere. In de lichtere zaak bracht de Officier van Justitie de zaak ter zitting en eiste 10 maanden gevangenisstraf. Het is niet uitgesproken - dat is iets anders - maar de eis werd gesteld. De andere zaak, die iets zwaardere, werd door een andere Officier aan dezelfde rechtbank vlot geseponeerd. Dat is een enorme willekeur. Je hebt eenvoudig geluk als je bij de ene Officier terechtkomt en ongeluk als je bij de andere belandt. Dat moet zo snel mogelijk beëindigd worden, maar dat kan alleen wanneer we een andere wettelijke regeling krijgen.<br>
	<br>		<br>
	<b>2. Hoe kan de werkgroep de politie helpen?</b><br>		<b>2. Hoe kan de werkgroep de politie helpen?</b><br>

Admin at 15:57, 29 December 2016

2016-12-29T15:57:15Z

← Older revision		Revision as of 15:57, 29 December 2016
Line 68:		Line 68:
	<b>[Bouwe Kalma:]</b> Wij als mensen die bepaalde gedachten hebben omtrent de maatschappijstructuur en wat daarmee verband houdt, kunnen vaak ook niet meer doen dan werken in de marge. Maar wat je hebt om te kunnen doen dat moet je ook inderdaad gebruiken. Er zijn veel wetten en verordeningen die je zelf kunt interpreteren. Aan de ene kant is het prettig dat je dit margewerk kunt doen, aan de andere kant kan hetzelfde margewerk ook nare gevolgen hebben. Het is griezelig als personen kunnen bepalen wat er moet gebeuren ten opzichte van medemensen.<br>		<b>[Bouwe Kalma:]</b> Wij als mensen die bepaalde gedachten hebben omtrent de maatschappijstructuur en wat daarmee verband houdt, kunnen vaak ook niet meer doen dan werken in de marge. Maar wat je hebt om te kunnen doen dat moet je ook inderdaad gebruiken. Er zijn veel wetten en verordeningen die je zelf kunt interpreteren. Aan de ene kant is het prettig dat je dit margewerk kunt doen, aan de andere kant kan hetzelfde margewerk ook nare gevolgen hebben. Het is griezelig als personen kunnen bepalen wat er moet gebeuren ten opzichte van medemensen.<br>
	<br>		<br>
	[B.S., edit:] Stel dat u in aanraking komt met een ernstig geval, bent u dan in beginsel vrij om die man al dan niet in verzekerde bewaring te houden? En bent u ook vrij om die verzekering al of niet te verlengen zonder dat daarin de Officier van Justitie wordt gekend?<br>		<b>[B.S., edit:]</b> Stel dat u in aanraking komt met een ernstig geval, bent u dan in beginsel vrij om die man al dan niet in verzekerde bewaring te houden? En bent u ook vrij om die verzekering al of niet te verlengen zonder dat daarin de Officier van Justitie wordt gekend?<br>
	<br>		<br>
	<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ja. Als hoofdinspecteur van politie ben je hulpofficier van justitie. In verzekering stellen en houden is een zaak van de hulpofficier.<br>		<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ja. Als hoofdinspecteur van politie ben je hulpofficier van justitie. In verzekering stellen en houden is een zaak van de hulpofficier.<br>
	<br>		<br>
	[[[Edward Brongersma\|Dr. E. Brongersma]]:] Ik wil onderstrepen wat u gezegd heeft over de heersende willekeur. Als we de criminele statistiek raadplegen, zien we dat in 5 jaar tijd de veroordeling wegens art. 247 teruggelopen zijn tot 45%. Dat is een vermindering met 55% in 5 jaar; een groot deel van dat teruglopen valt alleen maar te verklaren uit een versterkt seponeringsbeleid van het Openbaar Ministerie. Dat is op zichzelf bijzonder toe te juichen, maar er zijn daardoor grote verschillen ontstaan tussen de ene plaats en de andere. Er zijn zelfs verschillen binnen eenzelfde plaats. Kort geleden had ik te maken met twee zaken in eenzelfde stad. Eén zaak lag iets zwaarder dan de andere. In de lichtere zaak bracht de Officier van Justitie de zaak ter zitting en eiste 10 maanden gevangenisstraf. Het is niet uitgesproken - dat is iets anders - maar de eis werd gesteld. De andere zaak, die iets zwaardere, werd door een andere Officier aan dezelfde rechtbank vlot geseponeerd. Dat is een enorme willekeur. Je hebt eenvoudig geluk als je bij de ene Officier terechtkomt en ongeluk als je bij de andere belandt. Dat moet zo snel mogelijk beëindigd worden, maar dat kan alleen wanneer we een andere wettelijke regeling krijgen.<br>		<b>[[[Edward Brongersma\|Dr. E. Brongersma]]:]</b> Ik wil onderstrepen wat u gezegd heeft over de heersende willekeur. Als we de criminele statistiek raadplegen, zien we dat in 5 jaar tijd de veroordeling wegens art. 247 teruggelopen zijn tot 45%. Dat is een vermindering met 55% in 5 jaar; een groot deel van dat teruglopen valt alleen maar te verklaren uit een versterkt seponeringsbeleid van het Openbaar Ministerie. Dat is op zichzelf bijzonder toe te juichen, maar er zijn daardoor grote verschillen ontstaan tussen de ene plaats en de andere. Er zijn zelfs verschillen binnen eenzelfde plaats. Kort geleden had ik te maken met twee zaken in eenzelfde stad. Eén zaak lag iets zwaarder dan de andere. In de lichtere zaak bracht de Officier van Justitie de zaak ter zitting en eiste 10 maanden gevangenisstraf. Het is niet uitgesproken - dat is iets anders - maar de eis werd gesteld. De andere zaak, die iets zwaardere, werd door een andere Officier aan dezelfde rechtbank vlot geseponeerd. Dat is een enorme willekeur. Je hebt eenvoudig geluk als je bij de ene Officier terechtkomt en ongeluk als je bij de andere belandt. Dat moet zo snel mogelijk beëindigd worden, maar dat kan alleen wanneer we een andere wettelijke regeling krijgen.<br>
	<br>		<br>
	<b>2. Hoe kan de werkgroep de politie helpen?</b><br>		<b>2. Hoe kan de werkgroep de politie helpen?</b><br>
	<br>		<br>
	[Dr. E. Brongersma:] U heeft gezegd, mijnheer Kalma, verleen ook hulp aan de politie. Mijn vraag is nu: Hoe kan de werkgroep concreet het beste hulp aan de politie verlenen? Dat het van grote betekenis is, daarvan ben ik volledig doordrongen. Ik denk aan het geval van een client van mij, die in een kleinere plaats met een tussenruimte van 5 jaar gearresteerd is. Beide malen wegens overtreding van art. 247. De tweede keer, toen ik bij hem kwam op het politiebureau, zei hij enorm verbaasd te zijn. "De vorige keer toen ik hier gebracht werd, is de hoofdinspecteur op een verschrikkelijke manier tegen me tekeergegaan en nu, vandaag, werd ik door diezelfde hoofdinspecteur allervriendelijkst ontvangen. Hij was bijzonder geschikt tegen me. Ik begrijp het niet. Er is iets geweldig veranderd." Toen ik daarna bij die hoofdinspecteur kwam, heb ik hem dit verteld. "Ja", zei hij, "ik heb er intussen wat meer over gelezen, ik weet er nu wat meer van af, ik sta er nu heel anders tegenover. Ik vind het ontzettend beroerd, dat ik hem heb moeten arresteren. Maar ik moet helaas de wet uitvoeren. Ik zou hem veel liever hebben laten lopen, het is een fatsoenlijke kerel. Ik heb echt met hem te doen. Hij gaat weer z'n baan verliezen door z'n stomme affaire." Hieruit zie je de enorme invloed die wat betere wetenschappelijke voorlichting op de politie kan hebben. Terecht hebt u gezegd dat de wijze waarop de politie proces-verbaal opmaakt en de wijze waarop zij de zaak doorgeeft, van de grootst mogelijke betekenis kan zijn voor de beslissing van de officier, dus op de kans dat de zaak geseponeerd wordt. Vandaar mijn vraag: Wat kunnen wij doen als werkgroep om de politie beter voor te lichten?<br>		<b>[Dr. E. Brongersma:]</b> U heeft gezegd, mijnheer Kalma, verleen ook hulp aan de politie. Mijn vraag is nu: Hoe kan de werkgroep concreet het beste hulp aan de politie verlenen? Dat het van grote betekenis is, daarvan ben ik volledig doordrongen. Ik denk aan het geval van een client van mij, die in een kleinere plaats met een tussenruimte van 5 jaar gearresteerd is. Beide malen wegens overtreding van art. 247. De tweede keer, toen ik bij hem kwam op het politiebureau, zei hij enorm verbaasd te zijn. "De vorige keer toen ik hier gebracht werd, is de hoofdinspecteur op een verschrikkelijke manier tegen me tekeergegaan en nu, vandaag, werd ik door diezelfde hoofdinspecteur allervriendelijkst ontvangen. Hij was bijzonder geschikt tegen me. Ik begrijp het niet. Er is iets geweldig veranderd." Toen ik daarna bij die hoofdinspecteur kwam, heb ik hem dit verteld. "Ja", zei hij, "ik heb er intussen wat meer over gelezen, ik weet er nu wat meer van af, ik sta er nu heel anders tegenover. Ik vind het ontzettend beroerd, dat ik hem heb moeten arresteren. Maar ik moet helaas de wet uitvoeren. Ik zou hem veel liever hebben laten lopen, het is een fatsoenlijke kerel. Ik heb echt met hem te doen. Hij gaat weer z'n baan verliezen door z'n stomme affaire." Hieruit zie je de enorme invloed die wat betere wetenschappelijke voorlichting op de politie kan hebben. Terecht hebt u gezegd dat de wijze waarop de politie proces-verbaal opmaakt en de wijze waarop zij de zaak doorgeeft, van de grootst mogelijke betekenis kan zijn voor de beslissing van de officier, dus op de kans dat de zaak geseponeerd wordt. Vandaar mijn vraag: Wat kunnen wij doen als werkgroep om de politie beter voor te lichten?<br>
	<br>		<br>
	<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ik geloof dat het erg belangrijk is om alle politiekorpsen in Nederland informatiemateriaal te sturen, d.w.z. dat zou het begin kunnen zijn. Daarnaast zou ook materiaal persoonlijk kunnen worden gegeven. Als het enigszins kan door iemand die nog toelichting kan geven, want anders heb je de kans dat het in ontvangst genomen wordt, je krijgt al of niet een bedankbriefje en men gaat over tot de orde van de dag. De opleidingsscholen van gemeente- en rijkspolitie komen ook in aanmerking om op deze wijze voorlichtingsmateriaal te ontvangen. Op die manier werkt het naar twee kanten. Mensen die al in het vak zijn kunnen hun voordeel met de verkregen informatie doen en mensen die van niets weten, worden geconfronteerd met andere mogelijkheden dan ze op de gewone manier voor ogen zouden krijgen.<br>		<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ik geloof dat het erg belangrijk is om alle politiekorpsen in Nederland informatiemateriaal te sturen, d.w.z. dat zou het begin kunnen zijn. Daarnaast zou ook materiaal persoonlijk kunnen worden gegeven. Als het enigszins kan door iemand die nog toelichting kan geven, want anders heb je de kans dat het in ontvangst genomen wordt, je krijgt al of niet een bedankbriefje en men gaat over tot de orde van de dag. De opleidingsscholen van gemeente- en rijkspolitie komen ook in aanmerking om op deze wijze voorlichtingsmateriaal te ontvangen. Op die manier werkt het naar twee kanten. Mensen die al in het vak zijn kunnen hun voordeel met de verkregen informatie doen en mensen die van niets weten, worden geconfronteerd met andere mogelijkheden dan ze op de gewone manier voor ogen zouden krijgen.<br>
Line 118:		Line 118:
	<b>[Selma Vermeer:]</b> Ja, waarschijnlijk meer dan m'n dochter.<br>		<b>[Selma Vermeer:]</b> Ja, waarschijnlijk meer dan m'n dochter.<br>
	<br>		<br>
	[Frans B., edit, hulpverlener NVSH:] Naar mijn gevoel is er in dit geval ook nog wel een andere mogelijkheid. Mensen kunnen in een dergelijk geval ook de NVSH raadplegen. Wij adviseren dan veelal: Als men weet wie het is - en in een groot aantal gevallen is dat zo - verzamel dan wat moed (want dat blijkt vaak nodig) en ga eens met de persoon in kwestie praten. Misschien zijn er nog wel andere mogelijkheden, maar ik vind het toch wel wat moeilijk om te adviseren naar de politie te gaan. Het kan best goed gaan, maar men kan ook iemand treffen die wat formalistischer redeneert en die constateert dat het hier niet om een klachtdelict gaat en dat er dus ingegrepen moet worden.<br>		<b>[Frans B., edit, hulpverlener NVSH:]</b> Naar mijn gevoel is er in dit geval ook nog wel een andere mogelijkheid. Mensen kunnen in een dergelijk geval ook de NVSH raadplegen. Wij adviseren dan veelal: Als men weet wie het is - en in een groot aantal gevallen is dat zo - verzamel dan wat moed (want dat blijkt vaak nodig) en ga eens met de persoon in kwestie praten. Misschien zijn er nog wel andere mogelijkheden, maar ik vind het toch wel wat moeilijk om te adviseren naar de politie te gaan. Het kan best goed gaan, maar men kan ook iemand treffen die wat formalistischer redeneert en die constateert dat het hier niet om een klachtdelict gaat en dat er dus ingegrepen moet worden.<br>
	<br>		<br>
	<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ik ben blij met uw aanvulling. Ik erken dat dit een andere mogelijkheid is, maar ik sta nog wel achter wat ik straks hierover heb gezegd. De verantwoordelijkheid voor de keuze ligt bij de ouders, in dit geval dus bij de vragenstelster.<br>		<b>[Bouwe Kalma:]</b> Ik ben blij met uw aanvulling. Ik erken dat dit een andere mogelijkheid is, maar ik sta nog wel achter wat ik straks hierover heb gezegd. De verantwoordelijkheid voor de keuze ligt bij de ouders, in dit geval dus bij de vragenstelster.<br>

Admin at 15:54, 29 December 2016

2016-12-29T15:54:54Z

Show changes

Admin at 20:55, 22 December 2016

2016-12-22T20:55:08Z

← Older revision		Revision as of 20:55, 22 December 2016
Line 49:		Line 49:
	[[Category:Algemene Christelijke politiefederatie]]		[[Category:Algemene Christelijke politiefederatie]]
	[[Category:Hulpverleners]]		[[Category:Hulpverleners]]
			[[Category:Zelfmoord]]
	[[Category:Rudie Kagie]]		[[Category:Rudie Kagie]]
	[[Category:NVSH Werkgroepen Pedofilie/Jeugdemancipatie]]		[[Category:NVSH Werkgroepen Pedofilie/Jeugdemancipatie]]

Admin at 20:52, 22 December 2016

2016-12-22T20:52:56Z

← Older revision		Revision as of 20:52, 22 December 2016
Line 47:		Line 47:
	[[Category:Katholieke Politiebond Sint Michaël]]		[[Category:Katholieke Politiebond Sint Michaël]]
	[[Category:Christelijke Politiebond]]		[[Category:Christelijke Politiebond]]
	[[Category:~~Algemende~~ Christelijke ~~Politiefederatie~~]]		[[Category:Algemene Christelijke politiefederatie]]
	[[Category:Hulpverleners]]		[[Category:Hulpverleners]]
	[[Category:Rudie Kagie]]		[[Category:Rudie Kagie]]

Admin at 20:51, 22 December 2016

2016-12-22T20:51:09Z

← Older revision		Revision as of 20:51, 22 December 2016
Line 48:		Line 48:
	[[Category:Christelijke Politiebond]]		[[Category:Christelijke Politiebond]]
	[[Category:Algemende Christelijke Politiefederatie]]		[[Category:Algemende Christelijke Politiefederatie]]
	[[Category:~~Hulpverlening~~]]		[[Category:Hulpverleners]]
	[[Category:Rudie Kagie]]		[[Category:Rudie Kagie]]
	[[Category:NVSH Werkgroepen Pedofilie/Jeugdemancipatie]]		[[Category:NVSH Werkgroepen Pedofilie/Jeugdemancipatie]]